Amsterdam Art Fair: Is art for everyone?

“Erwin Olaf”

Είναι η τέχνη στις εκθέσεις για όλους. Φυσικα και όχι. Είναι απλά προνόμιο για τους πλουσίους, για να δείξουν πόσο πλούσιοι είναι. Παρόλα αυτά μου αρέσει να παρευρίσκομαι σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις. Να τρυπώνω μέσα απο το καλοντυμένο πλήθος και να ανακαλύπτω τους αληθινούς θησαυρούς. Στην είσοδο της μεγάλης τέντας, είχαν τοποθετήσει ένα μεγάλο χαλί- καμβά όπου μικρά ασημένια ρομποτ ζωγράφιζαν με μαρκαδόρο γραμμές. Τα ενεργοποιούσε ο ήχος αν δεν κάνω λάθος. Το πιο ωραίο πράγμα σε αυτό δεν ήταν το έργο απο μόνο του.

Are the art galleries for everyone? Of course not. It is a privilege occasion for wealthy people. However I always love attending to this kind of events. I love to sneak into the well dressed crowd and pull over the real treasures. In the entrance of the big tent, they set up a big canvas-carpet where silver tiny robots were drawing random lines with markers. They were moving with sound, if am not wrong. But the spectacular thing about the art- piece was not the art itself.


Ήταν ένα ξυπόλυτο αγόρι με άσπρες κάλτσες. Έμοιαζε τόσο συγκεντρωμένος σε οτι έκανε (κρατούσε τα μικρά ρομποτ μέσα στο μεγάλο χαλί) και δεν ταίριαζε με το πλήθος. Όλοι γύρω ήταν μεγαλύτεροι απο 40. Κάποιες φορές μπορούσες να διακρίνεις κάποιους νέους, τυφλούς θαυμαστές της τέχνης. Ντυμένοι εκκεντρικά για να αποδείξουν πως όντως είναι άνθρωποι της νεοκουλτούρας.

It was that guy who was barefoot with white socks on it. He looked so concentrated on what he was doing (keeping the little robots into the big carpet) and he was not fitting with the crowd at all. Around him, everybody were older than 40. Sometimes I could detect youth. Fans of art but they were dressed eccentrically. They were trying to fit into the hipsterish hysteria. But that guy did not.

Ο Σιμόν είναι βοηθός του καλλιτέχνη. Υποστηρίζει ότι αυτές οι εκδηλώσεις ειναι παρακλάδι της αριστοκρατείας. Μερικές φορές πάει σε κάποιες συναντήσεις της V240 όπου ύπαρχουν συζητήσεις για την τέχνη και για τους καλλιτέχνες που φιλοξενούν.  Λόγω έλλειψη ρευστού στον οργανισμό υποστηρίζουν τα έξοδα της εκδήλωσης του πουλώντας ποτά.

Simon is assisting the artist. He believes that these events are offshoot of aristocracy. Sometimes he is going to some meetings of V240 which is a group of artists where they discuss about the art of a guest artist. Due to the lack of funds they usually supporting the cause financially by selling drinks in the events. 


The boy with the robots

Περίτεχνα και οργανωμένα η κάθε γκαλερί είχε τον δικό της χώρο. Ξεχωρίσαμε έργα του Marcus Harvey, Stylianos Schicho, Goia De Bruijn και πολλούς άλλους.

Each gallery had its own space in the event. We picked the galleries who were concentrate to Marcus Harvey, Stylianos Schicho and Goia De Bruijn.


Tragic Historical Head by Marcus Harvey: It really takes out a chaotic reality from todays democracy when at the same time brings an ancient greek philosophy mushed up with todays pluralism.




Stylianos Schicho: Expressive eyes, square visual.



They should “hang” Bowie on the wall. I catch up this portrait hidden behind a desk.


Chaotic Revolution



What kind of leader do we need

Gioia De Bruijn “Weekend Warriors”: Wild youth into spontaneous moments.