Gioia de Bruijn: The “Weekend Warrior” girl is capturing “Empty cities”

When I first saw the artistic photography of Gioia de Bruijn it really got me out a youthful aura. I couldn’t imagine the person behind it at all. She loves Kardashian’s show, she is always late, she is not another hipsterish artist, and second hand analogue cameras are the medium for her successful photographic collections. A “Weekend warrior” girl who is living in “Empty cities”.

 Όταν πρωτοείδα τις αρτιστικές φωτογραφίας της Gioias de Bruijn μου έβγαλε μια νεανική αύρα. Δεν μπορούσα να φανταστώ το άτομο που κρυβόταν απο πίσω. Λατρεύει να βλέπει Καρντάσιανς, πάντα αργεί εμφανιστεί στα ραντεβού, δεν είναι ακόμα μια χιπστερική αρτίστας και οι μεταχειρισμένες αναλογικές κάμερες της ευθύνονται για τις επιτυχημένες φωτογραφικές της συλλογές. Ένα “Weekend Warrior” κορίτσι που ζεί σε « Άδειες πόλεις».

 

When did you take your first photo?

It’s a hard one I cannot really remember. I know that I was interested when my mum brought over cameras, and I was taking a lot of pictures. So we have a lot of family pictures that I am not in because I wanted to take the pictures. And then when I move to Curacao I realize that my life there was quite different from my family here in Holland. Then I start buying disposable cameras and I start taking pictures. Some of them are shitty, but I mean I was spending all my money on disposable cameras and then more money to develop them. That’s kind of how I started.

Πότε τράβηξες την πρώτη σου φωτογραφία;

Δύσκολη ερώτηση γιατί δεν μπορώ αλήθεια να θυμηθώ. Ξέρω οτι άρχισα να ενδιαφέρομαι για την φωτογραφία οταν η μαμά μου έφερε στο σπίτι κάτι φωτογραφικές, έτσι άρχισα να βγάζω πολλές φωτογραφίες. Τα φωτογραφικά άλμπουμ είναι χωρίς εμένα επειδή εγώ ήμουν ο φωτογράφος. Όταν μετακομίσαμε στο Κουρασάο είχα καταλάβει πόσο διαφορετική είναι η ζωή απο την Ολλανδία. Άρχισα να αγοράσω φωτογραφικές μιας χρήσης και άρχισα να βγάζω φωτογραφίες. Κάποιες είναι χάλια αλλά πάλι ξόδευα το χαρτζηλίκη μου για να τις αγοράσω και άλλα τόσα για να τις εμφανίσω. Αυτό στο περίπου πως άρχισα.

How did you get the influence? Was someone from the family into photography?

Well, there are no photographers in my family, but my parents would collect all their pictures in photo albums. Since i’ve alway had kind of a bad memory I decided I would create albums such as my parents did, so when I grow up my kids will be able to see how my life was when I was younger. I just started to documenting my life, because  actually that’s what photography still is  for me.

Απο που πήρες την επιρροή; Κάποιος απ’ την οικογένεια σου;

Όχι απλά έχω πολύ κακή μνήμη έτσι είπα οτι θέλω να φτιάξω φωτογραφικά άλμπουμ όπως οι γονείς μου για να τα δείχνω στα δικά μου παιδιά μια μέρα. Θέλω να δουν πως ήταν όταν εγώ ήμουν νέα. Απλά ξεκίνησε ως ένα αρχείο της ζωής μου και αυτό εξακολουθεί να είναι.

rsz_h700_112_1967

What made you decide to move from Curacao to Amsterdam?

University. My parents are still living there actually. Somehow I wanted to study Biology so I came to Holland initially to do that. After three years I said to my parents that I want to go to art School. They said, “Hmm ok go try and see if you get in”.

Τι σε έκανε να μετακομίσεις απο το Κουρασάο στο Άμστερνταμ;

Το πανεπιστήμιο. Οι γονείς μου ζούν εκεί ακόμα. Δεν ξέρω πως αλλά ήθελα να σπουδάσω Βιολογία αρχικά και ήρθα εδώ. Μετά απο τρία χρόνια είπα στους γονείς μου οτι θέλω να πάω στην σχολή Καλών Τεχνών. Μου είπαν “Χμμ οκ δοκίμασε το και δες αν θα σε δεχτούν”.

Do you think your homeland was stealing your inspiration away?

I think is a combination of factors actually because growing there is the reason why I am, how I am. Everything was super chill there. There is no strict schedules that’s why am always late. You know you are in the island clock and somebody says four o clock is four thirty. It’s something I had to get used to when I move to Holland at first. I mean island life always inspires me, I used to surf there all the time and it’s something photogenic so that was something that inspired me at first. I am thinking to go back there and do some projects.

Πιστεύεις οτι η χώρα σου, σου “κλέβει” την έμπνευση;

Πιστεύω είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων επειδή μεγαλώνοντας εκεί με έκανε αυτό που είμαι σήμερα. Όλα ήταν σούπερ χαλαρά εκεί. Δεν υπάρχουν αυστηρά χρονοδιαγράμματα και για αυτό πάντα αργώ σε συναντήσεις. Με την ώρα του νησιού όταν λες να θα είσαι εκεί στις τεσσερις εννοείτε τεσσερις και μισή. Ήταν κάτι που έπρεπε να συνηθίσω μετακομίζοντας εδώ. Η ζωή του νησιού με εμπνέει, συνήθιζα να σερφάρω πολύ και το θεωρώ πολύ φωτογενικό.  Σκέφτομαι να γυρίσω πίσω και να κάνω κάποια projects.

rsz_h763_102_1997

“Empty cities” shows that people scare you in a way. How can you survive in such a crowded city as Amsterdam?

Well that’s actually how empty cities came to be. When I first came to Holland I started going out a lot, partying and this is how “Weekend Warriors” actually came to be. I have started taking pictures in social environments because I was feeling awkward. I was taking pictures at least I am going to do something and I will have something for later to look at. Then I stop going out so much and I was still living in cities and I really love the formation, the lines and the architecture. I liked the vibes of the city but not so much the people. I started then looking for spaces inside the city where you can see traces of people everywhere but not necessarily with a person in the picture.

I started then looking for spaces inside the city where you can see traces of people

“Οι άδειες πόλεις” δείχνουν οτι οι ανθρώποι σε τρομάζουν κατα κάποιο τρόπο. πως μπορείς και επιβιώνεις σε μια πόλη γεμάτη ανθρώπους όπως το Άμστερνταμ;

Αυτός είναι ο λόγος που έφτιαξα την συλλογή “Άδειες πόλεις” επειδή όλοι είναι τόσο κοινωνικοί, ευγενικοί που με τρομάζουν λιγάκι. Όταν πρωτοήρθα, έβγαινα έξω συνέχεια και έτσι φτιάχτηκε και το “Weekend Warriors”. Άρχισα να βγάζω φωτογραφίες σε κοινωνικές περιστάσεις επειδή ένιωθα άβολα. Σκεφτόμουν πως αν έβγαζα φωτογραφίες θα έκανα κάτι και θα τις κοίταζα πιο μετά. Όταν σταμάτησα να βγαίνω τόσο όμως και εξακολουθούσα να ζώ σε μέγάλες πόλεις, μου άρεσαν οι γραμμές, η αρχιτεκτονική και η διάταξη τους. Κοίταζα μέρη όπου μπορούσες να διακρίνεις σημάδια των ανθρώπων αλλά όχι απαραίτητα την παρουσία των ανθρώπων.

In “Weekend warriors” it seems that the photo-shoot was completely spontaneous. Photographic moment is something you create or you wait for it until it comes?

It’s something that happens. Am so bad on organizing stuff. Am not intending to organize a shoot, or an event. “Weekend warriors” wasn’t a photo-shoot. It was a bunch of people in after party that I was there and I was feeling awkward and then I grab my camera and that’s it. It was a magical time actually because all of the people now they are PhD’s or Doctors or Lawyers. They are not party people. But they will party and try to sort of escape from daily life. So after the party we will have an after party. There was this magic moment of trust and everybody loved each other and there was no shame. Yes, it was kind of magical.

rsz_h700_31_478

Στο “Weekend Warriors” φαίνεται οτι η φωτογράφηση έγινε εντελώς αυθόρμητα. Η φωτογραφική στιγμή είναι κάτι που δημιουργάς ή κάτι που έρχεται απο μόνο του;

Είναι κάτι που απλά συμβαίνει. Δεν είμαι τόσο καλή στην οργάνωση. Δεν οργανώνω ποτέ φωτογραφήσεις ή περιστάσεις. Το “Weekend Warriors” δεν ήταν φωτογράφηση. Ήταν ένα τσούρμο ανθρώποι σε ένα αφτερ πάρτυ και ήμουν και εγώ εκεί, ένιωθα άβολα και άρπαξα την φωτογραφική μου. Αυτό. Ήταν μαγική στιγμή γιατί αυτοί οι ανθρώποι τώρα είναι Δόκτωρες, Γιατροί και Δικηγόροι. Δεν είναι ανθρώποι των πάρτυ αλλά διασκεδάζουν επειδή  ήθελαν να ξεφύγουν απ’ την καθημερινότητα. Ήταν αυτή η μαγική στιγμή εμπιστοσύνης και όλοι αγαπιόντουσαν, δεν υπήρχε ντροπή. Ναι, ήταν μαγικό.

They didn’t mind that you were photographing them?

No, I still do have some problems. They don’t want me to use the pictures that I took of them. Nobody thought that this would go anywhere. I think I started when I wasn’t even in the art school yet. I knew the most of those people but I didn’t knew them so well. But they didn’t care. They didn’t think that would go public. So they trusted me to not take advantage of them. There some pictures from “Weekend Warriors” that some people didn’t even see it yet because the people that there in, they don’t want under any circumstances to use it public. And I understand this. I wouldn’t be super comfortable to have some pictures of me when I was younger all over the internet.

Δεν τους ένοιαζε που τους φωτογράφιζες;

Όχι, αλλά ακόμα έχω κάποια προβλήματα. Δεν θέλουν να χρησιμοποιήσω κάποιες φωτογραφίες που είναι μέσα. Κανείς δεν πίστευε πως αυτό θα πήγαινε πουθενά. Νόμίζω άρχισα πριν ακόμα μπώ στην σχολή. Τους πιο πολλούς ανθρώπους τους ήξερα αλλά όχι και τόσο καλά. Δεν τους ένοιαζε. Με εμπιστέυτηκαν οτι δεν θα τους εκμεταλλευτώ. Υπάρχουν ακόμα κάποιες φωτογραφίες που κανείς δεν τις έχει δεί γιατί οι εικονιζόμενοι δεν δέχονται κάτω απο καμία περίσταση να δημοσιευτούν. Το καταλαμβαίνω απόλυτα αυτό επειδή ούτε εγώ θα ήθελα να έχω κάποιες φωτογραφίες όταν ήμουν πιο νέα να είναι παντού στο ιντερνετ.

I saw a lot of your photographs with people in bathtubs. Any specific secret artish thing behind it?

I think if you look at the concept of an after party and then look at the bathroom is kind of a thing. People are kind of dirty because of the party. Then are like “ok let’s take a shower, and let’s take a shower with five people” and then it happens. Am not like ok guys get on the bathroom and then let’s take some pictures because then again is feeling like exploding them. It’s funny because I hate taking baths and is weird that all my pictures are situated around baths. It was never an intentional thing. Bathtubs are photogenic. It’s kind of sexual, kind of dirty, and clean at the same time.

This slideshow requires JavaScript.

Είδα πολλούς ανθρώπους στα μπανιέρες τους. Καποιο κρυμμένο καλλιτεχνικό νόημα απο πίσω;

Νομίζω οτι αν κοιτάξεις την φιλοσοφία του άφτερ παρτυ και μετά κοιτάξεις το μπάνιο είναι σαν παράδοση. Όλοι είναι κάπως βρώμικοι μετά απο τα πάρτυ. Μετά λένε “Οκ ας κάνουμε ένα μπάνιο και ας κάνουμε μπάνιο και οι πέντε μαζί” και μετά συμβαίνει. Δεν τους λέω “εντάξει όλοι μπείτε στο μπάνιο και να βγάλουμε κάποιες φωτογραφίες”. Είναι αστείο γιατί μισώ να κάνω μπάνιο και είναι παράξενο οτι όλες μου οι φωτογραφίες είναι περιτριγιρισμένες γύρω απ’ τα μπάνια. Δεν ήταν ποτέ εκ προθέσεως. Οι μπανιέρες είναι φωτογενικές. Είναι κάπως αισθησιακό, βρώμικο και καθαρό την ίδια ώρα.

Everybody have the chance now to take a photograph. That make it more difficult to distinguish what is art or not. How do you make this separation?

My friends and I we have a saying when we like to use, because you are right everybody like to thing that they are photographers now, we go “Aw you are a photographer, who is your gallery? Instagram?”. So it’s funny that you ask this and I think about it, and I don’t give a shit. You know they are people that take a picture to save their lives and they have a thousands followers on Instagram, and then you have super broke photographers that they have 200. I think the rise of Instagram, what essentially has done is taking a lot of jobs away from photographers. Is one of the reasons that I never photograph with digital camera. We had to know the basics of analogue photography so we learn what is an ISO, what is shutter speed and this stuff. Then I started developing my own stuff in the dark room and thought that it was such a magical process and I was like “Fuck digital”. I first did it to learn the craft but I never end it up to go back. There is more magic in analogue. When you comparing insta-famous people you will give them analogue camera with black and white film and ask them to process everything themselves, which is the real test. They cannot do it.

rsz_h700_112_1973

Όλοι έχουν την ευκαιρία να βγάλουν φωτογραφίες τώρα. Αυτό το κάνει πιο δύσκολο να ξεχωρίσεις τι είναι τέχνη και τι όχι. Πως κάνεις αυτή την διαχώρηση;

Οι φίλοι μου και εγώ έχουμε μια παροιμία που λέει “Ωωω, είστε φωτογράφος, και ποιά είναι γκαλερί σας; Instagram; “. Έτσι είναι αστείο ότι ρωτάς αυτό και το σκέφτομαι, και δεν δίνω δεκάρα. Ξέρεις ότι υπάρχουν άνθρωποι που βγάζουν μια φωτογραφία για να σώσουν τις ζωές τους και έχουν εκατό χιλιάδες ακόλουθους στο Instagram, και στη συνέχεια να έχετε σούπερ απένταρους φωτογράφους που έχουν διακόσους. Νομίζω ότι η άνοδος του Instagram, τι ουσιαστικά έχει κάνει , πήρε μακριά πολλές θέσεις εργασίας από φωτογράφους. Είναι ένας από τους λόγους που ποτέ δεν έχω φωτογραφίσει με ψηφιακή φωτογραφική μηχανή. Έπρεπε να γνωρίζουμε τα βασικά της αναλογικής φωτογραφίας έτσι ώστε να ξέρουμε τι είναι το ISO, τι είναι η ταχύτητα κλείστρου και όλα αυτά τα πράγματα. Τότε άρχισα να φτιάχνω τις δικές μου φωτογραφίες στο σκοτεινό δωμάτιο και σκέφτηκα ότι ήταν μια μαγική διαδικασία και ήμουν κάπως “Fuck digital”. Όποιος μάθει την τέχνη της αναλογικής δεν πάει πίσω. Υπάρχει περισσότερη μαγεία στην αναλογική. Όταν δείς Insta-διάσημους ανθρώπους και τους δώσεις μια αναλογική φωτογραφική μηχανή με ασπρόμαυρο φιλμ και τους ζητήσεις να επεξεργάστούν οι ίδιοι τα πάντα, που είναι η πραγματική δοκιμασία. Δεν θα μπορούν να το κάνουν.

 So you haven’t ever used Photoshop or digital camera.

I think 99% of pictures that I have on my website are analogue. I have a digital camera and I had to take some pictures with it before. When I finish art school my parents didn’t pay for my films, processing and all that stuff anymore. I still wanted to take pictures but I didn’t have any money for it. I did digital for a while and I was really unhappy with my results. You take so many pictures and you are unsure what is good or not. You shooting for one hour and you take 700 pictures, which takes so much time to look at and later to edit them. There is no soul in digital photography. If you do a photo-shoot nobody will pay if you do it analogue. People want seven thousand pictures to choose from. Analogue you have to think more before you take a picture. You have fewer opportunities. One of the main reasons that I didn’t wanted to do this professionally, as commercial and photo-shoots was that I wanted to be the art director and not someone else’s pawn.

rsz_h700_31_1773

I wanted to be the art director and not someone else’s pawn.

Έτσι ποτέ δεν χρησιμοποιήσες Photoshop ή ψηφιακή κάμερα.

Νομίζω ότι το 99% των φωτογραφιών που έχω στην ιστοσελίδα μου είναι αναλογική. Έχω μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή και έπρεπε να βγάλω κάποιες φωτογραφίες πριν. Όταν τελειώσα το σχολή καλών τέχνών οι γονείς μου δεν πληρώναν για τα φιλμ και την επεξεργασία. Ήθελα να συνεχίζω να βγάζω φωτογραφίες, αλλά δεν είχα χρήματα για αυτό. Χρησιμοποίησα ψηφιακή για μια στιγμή και ήμουν πολύ δυσαρεστημένη με τα αποτελέσματά μου. Μπορεις να βγάλεις τόσες πολλές φωτογραφίες και δεν είσαι σίγουρος τι είναι καλό ή όχι. Για μία ώρα φωτογράφηση θα χρειαστούν 700 φωτογραφίες, που παίρνει τόσο πολύ χρόνο για να διαλέξεις και να επεξεργαστείς αργότερα. Δεν υπάρχει ψυχή στην ψηφιακή φωτογραφία. Αλλά κανείς δεν θα σε πληρώσει όταν βγάζεις με αναλογική. Οι άνθρωποι θέλουν επτά χιλιάδες φωτογραφίες για να έχουν πολλές επιλογές. Η αναλογική θέλει περισσότερη σκέψη όταν βγάζεις μια φωτογραφία. Έχεις λιγότερες ευκαιρίες για να τραβήξεις μια φωτογραφία. Είναι ένας από τους κύριους λόγους που εγώ δεν ήθελα να κάνω αυτό επαγγελματικά, όπως εμπορικές φωτογραφήσεις. Ήθελα να είμαι ο καλλιτεχνικός διευθυντής και όχι το πιόνι κάποιου άλλου.

How did your cooperation with Flatland Gallery came up?

I approach Flatland and initially they really liked my work, they were representing Erwin Olaf and some other huge Dutch photographers. I thought that they will say no. After a while they made an exhibition where my photographs was part of it, and then they took them to an Art Fair. My work was well received by the public and by the collectors and that’s how it kind of started. I got super lucky because I feel like am selling my vacation photos. I don’t know how that happened. When people ask me for interviews from the press I am wondering why.

Πώς προέκυψε η συνεργασία με την Flatland Gallery;

Εγώ πλησιάσα την Flatland και αρχικά τους άρεσε πολύ η δουλειά μου. Εκπροσωπούσαν τον Erwin Olaf και κάποιους άλλους σπουδαίους φωτογράφους. Νόμιζα ότι θα πουν όχι. Μετά από λίγο έκαναν μια έκθεση όπου οι φωτογραφίες μου ήταν μέρος της, και στη συνέχεια τις μετέφεραν σε μια Έκθεση Τέχνης. Η δουλειά μου έτυχε ευνοϊκής υποδοχής από το κοινό και από τους συλλέκτες και αυτό είναι το πως ξεκίνησε. Ήμουν σούπερ τυχερή γιατί νιώθω σαν να πουλάω τις φωτογραφίες από τις διακοπές μου. Δεν ξέρω πώς συνέβη αυτό. Όταν οι άνθρωποι με ρωτούν για συνεντεύξεις από τον τύπο αναρωτιέμαι γιατί.

Through your pictures we can see that you have a “thousand” of friends, youthful life and crazy weekends. If you change your lifestyle what you would take pictures of?

“Weekend warriors” is essentially done. When I first got media attention it was all about “Weekend warriors” and I was thinking of “Shit did I have to still do Weekend warriors because am not going out like that anymore, am almost 30 now”. I think is a little bit sad to go out like that every weekend now. Then I started “Empty cities” and just like “Weekend warriors” is a record what happening in my life and what was happened in my life. I went to the USA and I made a colour work also a record what happening in my life. Obviously “Weekend warriors” was an interesting subject and it got me notice but is finish. I take photos of whatever I see, my family my friends, and am taking pictures of literally anything. I never stage anything I don’t set up lights. Nothing is official; everything is a document of what I see.

This slideshow requires JavaScript.

Μέσα από τις φωτογραφίες σου μπορούμε να δούμε ότι έχεις “χιλιάδες” φίλους, νεανική ζωή και τρελά Σαββατοκύριακα. Εάν αλλάζες τον τρόπο ζωής σου, τι φωτογραφίες θα έβγαζες;

Το “Weekend Warriors” έχει ουσιαστικά τελειώσει. Όταν πρωτοπήρα την προσοχή των μέσων ήταν όλα σχετικά με το”Weekend Warriors » και σκεφτόμουν «Σκατά τώρα οτι κάνω πρέπει να εξακολουθεί να σχετίζεται με αυτό, γιατί δεν πρόκειται να βγαίνω έξω όπως έβγαινα, είμαι σχεδόν 30 τώρα”. Νομίζω ότι είναι λίγο λυπηρό να βγαίνω έξω κάθε Σαββατοκύριακο τώρα. Τότε άρχισα το “Άδειες πόλεις» και ακριβώς όπως το “Weekend Warriors” είναι μια καταγραφή τι συμβαίνει στη ζωή μου και ό, τι συνέβη στη ζωή μου.Πήγα στις ΗΠΑ και έκανα ένα colour project που επίσης καταγράφει ό, τι συμβαίνει στη ζωή μου. Προφανώς η πρώτη μου συλλογή ήταν ένα ενδιαφέρον θέμα και τράβηξε τα φώτα πάνω μου, αλλά τελείωσε. Φωτογραφίζω οτι βλέπω, την οικογένειά μου, τους φίλους μου,και μπορώ να φωτογραφίσω το ότιδήποτε. Τίποτα δεν είναι επίσημο, τα πάντα είναι ένα αρχείο από ότι βλέπω.

*Represented by Flatland Gallery

**If you want to check further Gioias de Bruijn photographs click here