Οι δέκα καλύτερες Ελληνικές ταινίες από το BFI

Πρόσφατα γράφαμε για την ιστορία του Ελληνικού κινηματογράφου, συμπτωματικά To Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (BFI), ασχολήθηκε και αυτό με τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου διαλέγοντας τις 10 καλύτερες.

Το μέλος του BFI, Christina Newland μιλώντας για την επιλογή αυτή ανάφερε πως, «Ο ελληνικός κινηματογράφος, ως επιχείρηση και ως τέχνη, έχει χαρακτηριστεί από την αντιπολίτευση και αγωνίζεται να επιβιώσει εδώ και μισό αιώνα. Την ίδια στιγμή που η τέχνη του κινηματογράφου σε άλλες χώρες ανθίζει -συχνά παρά τα δικτατορικά καθεστώτα και εν καιρώ πολέμου- η βιομηχανία του κινηματογράφου στην Ελλάδα παραπαίει. Χωρίς κρατικά κεφάλαια και αυστηρά ελεγχόμενοι από την προπαγάνδα της εποχής, ακόμα και οι πιο αποφασισμένοι σκηνοθέτες βρήκαν δεκάδες εμπόδια από το πολιτικό τοπίο της χώρας.

Μετά το τέλος της ναζιστικής κατοχής, το έθνος βυθίστηκε σε ένα βάναυσο εμφύλιο πόλεμο, βάζοντας αντιμέτωπους τις βασιλικές δυνάμεις με τους επαναστάτες κομμουνιστές. Κατά τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 υπήρξε μια καλλιτεχνική ανάπαυλα -που αντιπροσωπεύτηκε από τον «νέο ελληνικό κινηματογράφο». Δανειζόμενοι στοιχεία του ιταλικού νεορεαλισμού και εκφράζοντας, ακόμα και πλαγίως, τους αγώνες του πρόσφατου παρελθόντος, σκηνοθέτες όπως ο Μιχάλης Κακογιάννης, ο Νίκος Κούνδουρος και ο Αλέξης Δαμιανός ξεκίνησαν μια νέα στυλιστική αναγέννηση. Αυτό το ορμητικό ρεύμα, όμως σταμάτησε απότομα το 1967, όταν ένα πραξικόπημα οδήγησε σε μια στρατιωτική χούντα που κράτησε σχεδόν μια δεκαετία. Το καθεστώς αυτό ήταν γνωστό για την καταστολή και τη σκληρή λογοκρισία που ασκούσε, με αποτέλεσμα τα στούντιο στην Ελλάδα να καταρρεύσουν.

Οι εγχώριοι κινηματογραφιστές έχουν καταφέρει να κερδίσουν παγκόσμια αναγνώριση μόνο φευγαλέα, καθώς δεν είναι πολλές οι ελληνικές ταινίες έχουν παρουσιαστεί στο αγγλόφωνο κοινό. Τα τελευταία χρόνια όμως αυτό έχει αλλάξει ραγδαία, με μια χούφτα avant-garde σκηνοθετών με περιορισμένο budget να έχει καταφέρει να εισχωρήσει στα μεγάλα ευρωπαϊκά φεστιβάλ. ΤΟ 2009 ο Γιώργος Λάνθιμος κέρδισε το βραβείο Ένα Κάποιο Βλέμμα (Un Certain Regard) στις Κάννες με τον παράξενο «Κυνόδοντα».

Παρά το γεγονός πως η οικονομική κρίση του 2008 εξακολουθεί να τονίζει τις πολιτικές διαμάχες που συνεχίζουν εδώ και χρόνια στη χώρα, έχει επίσης υποδεχθεί την ανεξέλεγκτη αναρχία ενός νέου είδους κινηματογράφου -το οποίο έχει κατηγοριοποιηθεί χοντρικά ως “weird wave”. Οι σκηνοθέτες αυτού του είδους έχουν αντικρούσει την επικρατούσα ελληνική κινηματογραφική παράδοση, επικεντρώνοντας στην ελληνική ιστορία και ταυτότητα και αντιμετωπίζοντας το αυστηρά λογοκριμένο παρελθόν.

Έχοντας όλα αυτά υπόψη, είναι συναρπαστικό να δούμε τι θα κάνει στο άμεσο μέλλον το ελληνικό σινεμά, έτσι όπως βρίσκεται αυτή τη στιγμή ανάμεσα σε μια αναμέτρηση με τη δική του ιστορία και την τολμηρή απόφαση να χαράξει μια εκκεντρική πορεία προς το μέλλον».

Η επιλογή των ταινιών από το BFI:

Στέλλα (1955)

Ο Δράκος (1956)

o drakos

Ποτέ την Κυριακή (1960)

Ο Θίασος (1975)

Ρεμπέτικο (1983)

Ταξίδι στα Κύθηρα (1984)

ft0281

Κυνόδοντας (2009)

Ακαδημία Πλάτωνος (2009)

maxresdefault

Attenberg (2012)

OXI: An Act of Resistance (2014)

oxi-an-act-of-resistance-della-saba-ismene

Tagged with: